Gewiegd op de steppe, behekst door Baba Jaga

Wiegeliedjes, versjes, aftelrijmpjes en sprookjes zijn altijd een onlosmakelijk onderdeel van de Russische cultuur geweest. Net als in de meeste Europese landen werden ze van generatie op generatie doorgegeven en vormden ze lange tijd het mondeling overgeleverde cultuurbezit. 
 
Deze volkskunst, de folklore, verrijkt niet alleen de taal met een schat aan spreekwoorden en volksgezegden, maar heeft ook een pedagogische component: van oudsher worden in fabels, legenden en sprookjes morele lessen doorgegeven. 
 
De eerste vermeldingen van folklore zijn te vinden ruim vóór de 10e eeuw, in Russische sagen en kronieken die meestal de historische realiteit bezongen. In de 17e en 18e eeuw worden de traditionele sprookjes verzameld en ontstaan op basis daarvan literaire meesterwerken. De grote dichter Poesjkin speelt hierin een sleutelrol: hij bewerkte oude verhalen en zette ze op de kaart als literaire kunstvorm. Behalve een schatkist voor het historisch geheugen maakt literatuur de lezer of luisteraar ook vertrouwd met doorgegeven volkswijsheid. Dit bleef zeker niet onopgemerkt bij Russische kunstenaars, die de volksverhalen voorzagen van prachtige illustraties. 
 
In deze sessie krijg je een inkijk in de fascinerende wereld van Russische verhalen: we starten in de wieg, laten je luisteren naar de cadans van Russische kinderpoëzie en duiken in de magische sfeer van sprookjes. 
Ondanks de globalisering en de invloed van de massacultuur blijft de Russische volkskunst voortleven. Tegelijkertijd vernieuwt de folklore zich en verkent zij moderne vormen.